Repertoire: info over Septett op. 20, in Es, van Beethoven

home

Ludwig van Beethoven (1770-1827)– Septett op. 20, in Es (1800)
Adagio - allegro con brio
Adagio cantabile

Tempo di Menuetto
Thema con variationi: andante
Scherzo: Allegro assai
Andante con moto alla marcia - Presto
 

De bezetting van het septet brengt met zich mee dat de luisteraar op een vriendelijke manier heen en weer geworpen wordt tussen de kamermuziek en de symfonie. In feite zoals Beethoven zelf, die, terwijl hij zijn septet (op.20) schreef, bezig was met zijn eerste symfonie (op.21). In beide stukken verwijst hij zowel terug naar Haydn als vooruit naar de romantiek.

Het septet was vanaf de eerste uitvoering in 1800 bijzonder populair, en dit zou Beethoven zijn leven lang achtervolgen. Hij werd er tegen zijn zin telkens aan herinnerd hoe gewild dit werk was en bleef. Zelf had hij liever gezien dat het publiek zijn symfonieën en strijkkwartetten wat meer aandacht zou hebben gegeven. Maar zowel de uitgevers als de muzikanten wilden telkens weer het septet. Er bestaan wel tien verschillende bewerkingen van, waaronder één van Beethoven zelf voor klarinet, cello en piano. Die omzetting zou hij puur voor het geld gemaakt hebben, en Beethoven mag dan wel klagen, zijn op.20 is en blijft natuurlijk één van de mooiste kamermuziekwerken voor de zogenaamde gemengde bezetting van strijkers en blazers die er bestaan. Een stuk waar ensembles als het onze voor worden opgericht. Het vertegenwoordigt de logische stap van de klassieke serenade naar het veelomvattende universum van bijvoorbeeld het octet van Schubert.

De grote hoekdelen worden telkens ingeleid door een statige, langzame inleiding. Het adagio heeft een wonderschone klarinetmelodie, en tussen de twee scherzo-achtige delen ligt het thema met variaties, waarin alle instrumentalisten aan bod komen.

Terug naar repertoire.